Dieta makrobiotyczna w żywieniu człowieka

Makrobiotyka traktowana jest przez jej twórców jako sztuka i szkoła doskonalenia umysłu, ciała i ducha. W tłumaczeniu z języka greckiego makrobiotyka oznacza „długie życie”. Upowszechniona została w Europie przez Christopha Hufelanda, lekarza niemieckiego, na przełomie XVIII i XIX wieku. Japoński filozof Georges Oshawa uznawany jest natomiast za twórcę współczesnej makrobiotyki. Przypisuje ona bardzo duże znaczenie odżywianiu i uznaje, że wpływa ono w znaczny sposób na zdrowie człowieka. Bardzo istotne dla utrzymania zdrowia jest również zachowanie równowagi pomiędzy człowiekiem a otaczającą go przyrodą.

Dieta makrobiotyczna poleca przede wszystkim pożywienie naturalne, a nie przemysłowo przetworzone. Należą do niego pełne ziarna wszystkich zbóż (stanowią 50–60% całodziennej diety), nasiona roślin strączkowych oraz dyni i słonecznika, a także warzywa (25-30% diety) i owoce.

Spośród warzyw przeciwwskazane są ziemniaki, pomidory, papryka, cukinia i bakłażany, natomiast w przypadku owoców zalecane jest spożycie tylko tych, dostępnych w danym sezonie. Wymienione produkty określane są w makrobiotyce mianem produktów kompletnych lub całościowych, ponieważ zjadane w całości dostarczają wszystkich składników odżywczych w idealnych proporcjach. Niejadalne części roślin należy wygotowywać lub wykorzystywać ich wywary. Nie zaleca się obierania warzyw, ponieważ powoduje to utratę zawartych w nich cennych składników. Okazjonalnie mogą być spożywane ryby i owoce morza, a także orzechy. Mleko, przetwory mleczne, drób i mięso są spożywane bardzo rzadko. Dopuszcza się wyłącznie tłuszcze pochodzenia roślinnego, w niewielkich ilościach np. do wypieku ciast.
Makrobiotycy dzielą produkty spożywcze na dwie przeciwstawne grupy: jin (kwasotwórcze) i jang (zasadotwórcze). Równowaga spożycia tych dwóch grup produktów to idealny stan, gwarantujący pełne zdrowie.